Film dokumentalny opowiada nieznaną dotąd historię Julii Pirotte (1907-2000) —polskiej fotoreporterki wojennej żydowskiego pochodzenia, urodzonej w Końskowoli, która podczas II wojny światowej działa w ruchu oporu we Francji. Z aparatem jako bronią dokumentuje francuski ruch oporu, wyzwolenie Marsylii (jej zdjęcia anonimowo znajdują się w filmie z 1946 roku w reżyserii René Clémenta „Bitwa o szyny”); Pogrom Kielecki w 1946 roku oraz Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu w 1948 roku (słynne portrety Picassa, Tuwima, Pudowkina są jej autorstwa).

Jej młodsza siostra Maria, również kurierka ruchu oporu między Paryżem a Marsylią, zostaje aresztowana przez Gestapo podczas przenoszenia meldunków do Dowództwa Głównego i zgilotynowana we Wrocławiu; idąc na śmierć, woła do współwięźniarek: „Odwagi!”

Po dekadach milczenia, Julia przesyła swoje wojenne fotografie do Francji w 1980 roku i zdobywa I Nagrodę na Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles. Tam poznaje Jeanne Vervoort-Vercheval – belgijską feministkę i działaczkę społeczną, oraz Georgesa Verchevala – założyciela Muzeum Fotografii w Charleroi, któremu przekazuje swoje negatywy. Resztę archiwum oddaje Żydowskiemu Instytutowi Historycznemu w Warszawie. Feministka, która już na początku lat 80 przewiduje umniejszenie praw kobiet, które trwa do dziś.